Ik heb er ook wel eens aan gedacht het op te schrijven, weetje. Maar ik besloot dat het dat niet waard was. Dat dat niet mijn levensverhaal zou gaan worden. Dat het gezonder zou zijn het mettertijd af te laten zwakken dan het op te rakelen en zin voor zin weer opnieuw door mijn hoofd te laten razen.

Ik ben verdergegaan met de stukken die ik had, waar ik een nieuwe vorm mee gecreeerd heb. Een niet zo heilige, maar wel een naar waarheid.

Laatst, daar samen met jou, ervaarde ik nu eens echt hoe je naast iemand kan staan, maar die persoon zo ongelofelijk kan missen. De neiging tegen je aan te kruipen was groot. Het deed me denken aan de eerste keer dat thuiskomen niet meer als thuiskomen voelde. Jij was er niet. Zelfs al blijf ik nog steeds roepen dat alles vervangbaar is; jij bent er niet en ik mis je, Thomas.

Dat terugkijken geeft me een rusteloos gevoel. Alles zit achter een dikke ruit. Ik kan schreeuwen, stampen, maar ik kom er niet doorheen en horen zullen ze me ook niet. Wat ik wel kan grijpen glijdt als fijn zand door m’n vingers.
En op een gegeven moment geef je op. Heb je simpelweg geen zin meer. Accepteer je je lot en zak je steeds dieper weg. Tot ze je opbergen.

Ik ga onderhandelen met de hemel en ik zal beloond worden.

Oh and if I had a brain, oh and if I had a brain
I’d be cold as a stone and rich as the fool
That turned all those good hearts away

Luv my homies.

<3

Ik vind het altijd zo jammer dat autisten altijd hun autisme als excuus opwerpen. Ze lijken het nooit te zien als onderdeel van hunzelf, maar alsof het een ziekte is die over kan gaan. Alsof ze zonder het label dat de maatschappij erop heeft geplakt weer gewoon zouden zijn.

Nou en dat ze wat anders denken. Nou en dat het afentoe echt onmogelijke mensen zijn.

“Je beseft dat dat dan echt hun probleem is in plaats van het jouwe?”

En nog een plaatje van Appa want Appa is koel.